Oversteek van de Stille Oceaan - Panama naar Australië
Volop zeilen en eilandhoppen
Bekijk het op de interactieve kaart
Panama City Douche
Salsa-avond op het dakterras in Panama-Stad
Beroemde dakterrasbar in Casco Viejo
Panama City Sunrise
Day 1 Pacific crossing
Day 1! Downwind, good conditions, however still adapting to the rhythm of the sailor
Pacific crossing Day 2
We catched a big yellow fin tuna.
We put up the parasailor sail in front and went about 10 knots. Sashimi tuna was amazing.Food is great. I slowly adapt to the routine. My nightshifts start at 4am and goes 3 hours. Played a lot with Jason. 13 years old son. Almost full moon. We have to hit direction Galapagos soon. Too much south
Day 3 Pacific crossing
We hebben de paraglider opgetild en zijn met de wind mee gegaan! Prachtige zonsondergangen en sashimi van vers gevangen tonijn.
Zeilen bij volle maan
Nachtdienst om 4 uur 's ochtends. Mijn zeeziekte is bijna over. Verrassend goede wind. Nog 3 dagen tot de Galapagos. Volle maan is prachtig!
Day 6 of crossing the Pacific
Een kalme zee 🌊 en na de eerste 3-4 dagen zeeziekte, eindelijk geen buikpijn meer en begin ik er steeds meer van te genieten. We hebben gepokerd en Chinese balletjes van yam yam met een zoete bonenpasta gegeten. Geen vis.
Day 4 Pacific crossing
Barbecue aan boord!
Day 7: Pacific crossing
We zijn gaan zwemmen om de romp van zeepokken te ontdoen, maar we hebben vandaag geen vis gevangen. We hebben gepokerd en staan op het punt de evenaar over te steken. We hebben de hele nacht op de motor gevaren, omdat we 's nachts niet naar de Galápagos kunnen varen en vaart moeten minderen.
We hebben gezwommen in een oceaan van 4800 kilometer diep. Prachtige blauwe kleuren.
Zeeziekte kwam een beetje terug door de trage beweging en de lange golven in de Stille Oceaan.
Santa Cruz - Galapagoseilanden
Aangekomen in de haven
Reuzenschildpadden 🐢 lopen
Ik heb meer reuzenschildpadden 🐢 ontmoet dan mensen.
Dakterrasappartement
Tijd om even uit te rusten en aan de Saris-cursus te werken.
Isabela-lavatunnel
Het betreden van een lavatunnel op Isabela Island voelde alsof je de aarde zelf binnenstapte.
Wat ooit stromende lava was, is nu boven je hoofd bevroren in beweging. Je kunt letterlijk zien hoe het eiland is ontstaan. De buitenkant koelde af, de binnenkant bleef bewegen, en wat overblijft is deze holle tunnel.
Het is stil. Een beklemmende stilte.
Soms moet je je door smalle doorgangen wurmen, dan opent de tunnel zich plotseling in enorme ruimtes waar je licht nauwelijks tot boven reikt. Geen geluid, geen signaal, alleen jij en de rots.
En het gekke is... dit is niet oeroud zoals wij dat kennen. Het is jong. Nog steeds in ontwikkeling.
Terug in het daglicht lopen voelde bijna onwerkelijk.
Het laat je beseffen hoeveel er zich onder de oppervlakte afspeelt dat we nooit zien.
Cerro de media luna
Hoogste punt van de Galápagos-eilanden
Anchorage - Santa Cruz met babyhaaien
Zwemmen bij zonsondergang
Ecofarm Highland View
Een prachtige plek, vooral met kinderen :) Je kunt er makkelijk 1-2 uur doorbrengen.
Lavagrot/tunnel goudkleurig glinsterend mos
1. Dag: Oversteek van de Stille Oceaan
Mijn nachtdiensten voor deze overtocht zijn van 22.00 tot 01.00 uur. Voor mij dan. Heel comfortabel.
Day 2: Pacific crossing
De eerste nachtelijke zeiltocht was een beproeving voor mijn maag en ik slikte net op tijd een pilletje om niet te hoeven overgeven... tenminste, dat neem ik aan. De stroming veranderde van rug naar 4 knopen van opzij... met grote, rollende golven... we dreven naar het zuiden in plaats van naar het westen, waardoor de boot flink schommelde. Ik zag een komeet of een grote vallende ster. De volgende dag, dag 2, moest ik nog wennen aan de zee... we zetten koers naar het zuiden en voeren de eerste drie dagen zoveel mogelijk op de motor om de passaatwinden te pakken.
Day 3: Pacific crossing
Het touw van ons grootzeil is geknapt en gebroken... zeeziekte door het schommelen en de voortdurende reparaties. Prachtige sterrenhemel en regen overdag.
Day 4 Pacific crossing
Vandaag rustige en relatief stabiele zeilomstandigheden. Nog steeds veel schommelingen en deining, maar niets vergeleken met de afgelopen dagen. Zeeziekte is ook het minst erg sinds we begonnen, waarschijnlijk geholpen door de kleinere golven.
We hebben een wahoo en een mahi-mahi gevangen en verse sashimi aan boord gemaakt. De maan wordt elke nacht kleiner en ik kan eerlijk gezegd niet wachten op de nieuwe maan hier midden in de Stille Oceaan.
We hebben momenteel het Code Zero-zeil uit en varen zuidoostwaarts met ongeveer 6-7 knopen, vrijwel perfecte omstandigheden voordat we uiteindelijk de sterkere oostelijke passaatwinden ingaan.
Ook wordt er bijna elke dag bananenbrood gebakken, omdat we op de Galápagos-eilanden een halve bananenboom hebben gekocht... en nu worden ze allemaal geel en vallen ze er tegelijk af.
Day 5: Pacific crossing
Vandaag was een aaneenschakeling van ongelukkige gebeurtenissen. 's Ochtends vroeg ontdekten we een gebroken kabel van de boegspriet. Een totaal onverwacht incident. Daardoor is het Code 0-zeil niet meer veilig om te voeren. We moesten het strijken en het zeilplan aanpassen naar een gereefd grootzeil en fok.
Martin werd in een bootsmansstoel onder de boeg neergelaten om de boegspriet te verwijderen. Dat was een hele klus, maar niet al te stressvol. De vraag is nu hoe we de boegspriet gaan repareren zodat hij sterk genoeg is om de Code 0 te dragen, zonder het juiste gereedschap en reserveonderdelen, terwijl we 2200 zeemijl van onze bestemming verwijderd zijn.
Terwijl de kapitein en de bemanning een plan aan het bedenken waren, ontdekten we dat de oven en het fornuis uit waren. Vervolgens realiseerden we ons dat de hele boot zonder stroom zat, behalve de navigatie-instrumenten. Nadat alle controles niets opleverden, is de enige optie om met spoed onze elektricien te bellen.
Zonder stroom hebben we geen Starlink, wat betekent dat we niet effectief kunnen communiceren. Met een back-up plan, bestaande uit Starlink Mini en een draagbaar zonnepaneel, testen we het uit, maar het signaal blijkt instabiel en valt steeds weg.
Ondertussen probeert Martin de generator te starten, maar de accu is leeg door een paar maanden niet-gebruik. Het startkoord breekt bij de eerste poging door corrosie. Wat een pech! Hij moet de generator openmaken om het startkoord te repareren.
De stress is enorm, de dubbele risico's van een beschadigde boegspriet en stroomuitval drukken zwaar op ons. Maar iedereen blijft kalm, er wordt geen scheldwoord gebruikt. Na een aantal pogingen lukt het me om verbinding te maken met Starlink Mini, minuten later start de generator en werkt de reguliere Starlink. Onze elektricien reageert direct met een probleemoplossing. Na een tergend lange tijd om alles te repareren, alleen al om te kunnen communiceren, komt de oplossing voor het stroomprobleem direct.
Morgen gaan we verder met het repareren van de boegspriet.
Day 6: Pacific crossing
De wind en de deining namen vannacht toe, dus het gereefde grootzeil en de fok werken perfect in deze omstandigheden. De kapitein en de bemanning hebben de nieuwe lijn voor de boegspriet afgemaakt en wachten nu tot de zee wat rustiger wordt voordat ze hem installeren. Als de huidige omstandigheden aanhouden, is er geen haast om het Code 0-zeil te hijsen.
Bovendien is het vandaag de verjaardag van de kapitein én Moederdag. We hebben allemaal een ontspannen dag nodig! Jason en Yvette hebben een chocolade-bananentaart gebakken, die heerlijk smaakt met vanille-ijs uit de vriezer.
De zee voelde onze feestelijke stemming ook aan. Vlak voor zonsondergang sloeg de vislijn als een gek af. Even dachten we dat de vis te groot zou zijn om binnen te halen. Dankzij de vakkundige manoeuvres van de bemanning om de boot onder zeil af te remmen, haalde de kapitein een gestreepte tonijn van 75 cm binnen.
Day 7: Pacific crossing
De zevende dag op zee begon met reparaties:
Inmiddels voelde zelfs de kleinste klus aan boord als een vreemde last. Niets was eenvoudig hier. Een lijn strakker trekken, een zeil controleren, een beschadigd deel van de boeg repareren, alles gebeurde terwijl de bodem onder je voeten constant bewoog, kraakte en tegenstribbelde. De oceaan bleef je eraan herinneren wie de baas was.
We brachten een deel van de ochtend door met het repareren van het voorste gedeelte van de boot. Zout korstte op onze handen. De wind joeg het water in korte, hevige stoten over het dek. En ergens onder de routine van gereedschap doorgeven en touwen vastmaken, merkte ik dat er iets anders in mijn lichaam terugsloop.
Niet de hevige zeeziekte van de eerste dagen. Niet het soort waarbij je over een reling hangt en je in zee leegt.
Dit was stiller.
Bijna onbewust.
Een vreemde zwaarte ergens achter mijn ogen. Een doffe lethargie. Mijn lichaam paste zich aan, maar ontspande zich nooit helemaal. Vandaag was ik gestopt met het innemen van pillen tegen zeeziekte, nadat ik er tijdens de ruige eerste week twee, soms zelfs drie per dag had geslikt. Ik wilde dat mijn lichaam zijn eigen evenwicht weer zou vinden. Maar misschien was evenwicht hier wel een illusie.
Nadat de reparatie was uitgevoerd, keerde de verveling terug.
Niet de normale verveling. Oceaanverveling.
Het soort verveling waarbij de tijd onnatuurlijk lang lijkt te duren.
Er is niets anders dan water. Eindeloos water. Geen bomen die in de wind bewegen. Geen straten. Geen bergen in de verte. Geen gevoel van vooruitgang, behalve de cijfers die langzaam veranderen op een GPS-scherm.
Eén dag voelt als drie.
De boot schudt constant. Elke beweging, elke stap, elke poging om te rusten wordt beantwoord met een nieuwe golfslag tegen de romp. Het geluid houdt nooit op. Krakende touwen. Kletterend water. Het lage gezoem van de wind. Zelfs stilte is hier luid.
En langzaam, na een week samen in een afgesloten drijvende ruimte, wordt praten op zich al vermoeiend. Niet vanwege conflicten. Gewoon omdat mijn sociale energie op is.
Day 8: Pacific crossing: boredom
Ik zit midden op de Stille Oceaan, onder een hemel zo vol sterren dat het bijna onwerkelijk lijkt. De Melkweg strekt zich boven ons uit als gemorste verf in de duisternis. Duizenden meters water onder me. Wekenlang geen land. Geen stadslichten. Geen wegen. Geen ontsnapping. Alleen wind, golven en dit kleine drijvende stukje glasvezel dat ons over de grootste oceaan ter wereld draagt.
Een droom.
Een droom die ik me al zo vaak had voorgesteld.
En toch… verveel ik me.
Die constatering deed me bijna lachen.
Mensen hebben een opmerkelijk vermogen om het abnormale te normaliseren. Geef ons genoeg tijd en zelfs het buitengewone wordt routine. De eerste nachten op zee waren overweldigend. Elke golf voelde enorm. Mijn maag rommelde van de zeeziekte. Elk geluid van de boot had betekenis. Ik staarde urenlang naar de horizon, niet in staat te geloven waar ik was.
Nu loop ik halfslaperig over het dek, zet thee, controleer de zeilen, kijk naar weer een zonsondergang, naar weer een vliegende vis die in het donkere water verdwijnt, en mijn hersenen fluisteren zachtjes:
"Oké... wat nu?"
Het is vreemd hoe snel verwondering verdwijnt wanneer herhaling de kop opsteekt.
Misschien is dat wel een van de grootste lessen van lange reizen. Niet de stormen. Niet het gevaar. Maar het besef dat geluk niet alleen op intensiteit kan voortkomen. Zelfs dromen worden uiteindelijk onderdeel van de dagelijkse realiteit.
De Stille Oceaan trekt zich niets aan van mijn verwachtingen. Hij presteert niet voor mij. Hij is er gewoon eindeloos. Mooi. Gewelddadig. Leeg. Herhalend.
En misschien is dat wel waarom het oversteken van een oceaan mensen verandert.
Want na genoeg dagen omringd door niets, stop je hopelijk met het najagen van constante prikkels. Mijn gedachten worden luider, ik denk aan mijn toekomst, mijn huidige reis, ik pauzeer, ik begin vragen te stellen. Mijn emoties worden helderder, flitsen van al het goede en het slechte dat ik dankbaar ben te hebben meegemaakt... Ik begin kleinere dingen en patronen op te merken. De vorm van de wolken, zowel buiten als binnen. De stemming van de zee en die van mijzelf.
Day 11: halfway there! Dolphin surprise.
Halverwege.
We hadden al 1500 zeemijlen achter ons sinds we de Galápagos-eilanden hadden verlaten. Nog een even lange afstand scheidde ons van de Marquesas-eilanden. Tien dagen op zee lagen er al achter. Waarschijnlijk nog tien voor de boeg. In totaal hadden we nu achttien dagen op de open oceaan doorgebracht sinds we Panama hadden verlaten.
De ochtend begon met het verwerken van de allerlaatste restjes banaan en zuurzakvrucht tot pannenkoeken. Heerlijk!!!
Direct daarna gingen we verder met wat inmiddels onze bijna symbolische toiletreparatiemissie was geworden. Onder het toeziende oog van "Bob" of "Bobi" - onze roodvoetgent die blijkbaar had besloten deel uit te maken van de bemanning. Hij zat daar urenlang, met zijn kop lichtjes gekanteld, alsof hij onze complete technische onkunde analyseerde.
Twee dagen lang hadden we geprobeerd die verdomde afvoer te ontstoppen.
We goten er zuur in. Zoutzuur. We bliezen handmatig druk door de leidingen door letterlijk met onze mond in de afvoer te blazen. Kabels erdoorheen geprikt. Zweetdruppels. Gevloekt. Gediscussieerd. En eerlijk gezegd, dit was precies het soort probleem dat waarschijnlijk veel rustiger opgelost had kunnen worden in een haven met vaste grond onder je voeten in plaats van midden op de Stille Oceaan.
Uiteindelijk gaf de kapitein het op. Tenminste voorlopig.
De wind was goed, dus besloten we de Parasailor te hijsen en de Code 0 te laten zakken. Meteen veranderde de sfeer aan boord. Iedereen nam automatisch zijn positie in. Handen. Lijnen. Commando's. Concentratie. Deze keer werkte alles verrassend soepel. De Parasailor trok ons kalm en krachtig vooruit, alsof de boot plotseling zelf was gaan zeilen.
Na de lunch, die we later klaarmaakten, raakte ik volledig in een voedselcoma. Mijn lichaam viel gewoon stil. Ik sleepte mezelf naar het voordek en zat daar minstens twee uur half lusteloos. Ik kon me niet bewegen. Alleen ik, de eindeloze Stille Oceaan en Bobi die me aanstaarde met dezelfde stoïcijnse blik die hij eerder had gebruikt bij de toiletsituatie.
Dag 13: niets is kapot gegaan. Goede stemming en 1000
We varen nu al bijna twee weken.
Ik zit alleen tijdens mijn nachtdienst terwijl de boot westwaarts door de Stille Oceaan vaart. We zijn eindelijk aangekomen bij de laatste duizend zeemijlen. Het woord 'laatste' verandert iets in mijn hoofd. De afstand klinkt op het land nog steeds enorm, maar hier op zee voelt het ineens behapbaar. Bereikbaar.
De golven waren vandaag zo'n twee meter hoog, maar de wind bleef de hele dag aanhouden en hopelijk blijft dat zo. Na alle reparaties, kapotte zeilen, vreemde geluiden en de constante onzekerheid van de afgelopen dagen, is iedereen aan boord de simpele dingen veel meer gaan waarderen.
Stabiele wind.
Geen reparaties.
Geen alarmen.
Geen verrassingen.
Gewoon zeilen.
En eerlijk gezegd hadden we die pauze echt nodig.
De hele bemanning.
Ik voel ook dat mijn energie langzaam terugkeert. Vorige week zat ik vast in een vreemde toestand tussen uitputting en slaperigheid, constant energieloos, hoeveel ik ook rustte. Misschien is het gewoon weer een aanpassingsfase die het lichaam doormaakt tijdens lange tochten zoals deze. De oceaan verandert langzaam je ritme. Je slaap raakt gefragmenteerd. De tijd lijkt vreemd. Je lichaam ontspant zich nooit helemaal, want zelfs rusten vereist een evenwicht met de constante beweging.
Day 17: Pacific Crossing:
Ik was dankbaar voor een koude regenbui vanochtend en voor een behoorlijk episch Vikingmoment: staand bovenop de boot in de stromende regen, de hemel aanbiddend als een bezetene.
Nadat het eerste regenfront over ons heen was getrokken, viel de wind volledig weg. We kregen plotseling nog maar 3 tot 5 knopen wind. Eigenlijk een drijvende parkeerplaats. We rolden het zeil binnen en zetten de motor aan, wat eerlijk gezegd een gelukkige timing bleek te zijn.
Ongeveer 20 minuten later trok er een nieuwe bui over die de wind direct van ongeveer 5 knopen naar wel 26 knopen opstuwde. Dat zou onze Code 0 bijna tot het uiterste hebben gedreven. Nog een zeil verliezen hier zou een absolute nachtmerrie zijn.
Dus... deze keer hadden we weer geluk.
De zonsondergang explodeerde in alle denkbare kleuren. Oranje, roze, paars, dieprood, gouden reflecties op het water overal. Ondertussen maakte de kapitein zijn beroemde Coke Chicken. Ja... kip in Coca-Colasaus. En ja... op de een of andere manier is het echt belachelijk lekker haha.
Wat nog steeds onwerkelijk aanvoelt, is dat we hier al bijna twee weken geen andere boot meer hebben gezien. De eerste paar dagen passeerden we misschien drie grote vrachtschepen. Sindsdien... niets meer. Zelfs geen schepen meer op de AIS.
Alleen maar eindeloos blauw.
Day 20: Pacific Crossing: 🐬 dolphins
Wat een prachtige laatste dag voordat we weer land in zicht kregen.
De Stille Oceaan voelde plotseling bijna kalm aan. De hele dag zon, een bijna constante wind en eindelijk kwamen de golven grotendeels van achteren in plaats van van opzij. Het verschil aan boord was enorm. De boot bewoog zich rustig voort, bijna stabiel voor de verandering, zonder het constante, heftige schommelen dat ons al die dagen had vergezeld.
Dus. Vandaag... voelde alles licht.
Toen, op ongeveer 140 zeemijl van het eerste eiland van Frans-Polynesië, verschenen de eerste tekenen van leven op het land.
Vogels. Witte tropische vogels met lange staarten cirkelden boven ons. Het zijn prachtige wezens.
Na wekenlang bijna uitsluitend omringd te zijn door water, voelde het plotseling weer zien van vogels vreemd genoeg emotioneel. Alsof de oceaan zelf ons zachtjes vertelde:
Jullie komen eraan. En toen kwamen de dolfijnen. Een enorme groep die naar de boot toe zwom. Anders dan de dolfijnen die we eerder tijdens de overtocht hadden gezien. Grijze lichamen, bleke, bijna witte snuiten, die zich moeiteloos door het water om ons heen bewogen.
Wat een spektakel. Niemand hoefde het meer hardop te zeggen.
Land was in zicht. Nog maar één nachtdienst te gaan.
Morgenochtend, als ik wakker word, zullen er al bergen aan de horizon verschijnen. Echt land. Vaste grond vlakbij.
Eerlijk gezegd voelde ik me vooral opgelucht. Ik zat lang op de boeg naar de dolfijnen te kijken en dacht alleen maar: we zijn er bijna.
De hele middag hebben we samen dumplings gemaakt aan boord. De vrouw van de kapitein is Chinees, dus dit was zo authentiek als dumplings maar kunnen zijn terwijl je ergens midden op de Stille Oceaan drijft.
Het voelde bijna vreemd huiselijk aan, gezien waar we waren.
Ondertussen speelden Jason en ik waarschijnlijk onze honderdste ronde "Cabooo" terwijl de zon langzaam achter de oceaan verdween. Inmiddels was het spel onderdeel van het dagelijks leven geworden. Dezelfde kaarten. Dezelfde grappen. Elke dag... maar zo leuk en een goede manier om de tijd te doden.
De kapitein begon zich echter een beetje ziek te voelen. Misschien had hij nu iets anders te pakken.
Dag 21: Oversteek over de Stille Oceaan. Laaaaaand
Ik werd wakker en mijn eerste gedachte was:
Verdorie... ik heb het gemist.
Was ik al te laat?
Ik herinnerde me dat er nog zo'n 44 zeemijl te gaan was tot het eerste eiland toen ik ging slapen. De gordijnen in mijn hut waren nog dicht, dus halfslaperig checkte ik snel Google Maps op mijn telefoon.
En toen besefte ik het: het eiland lag letterlijk pal naast mijn raam.
Ik gooide de gordijnen open en daar was het. Enorm. Mistig. Gehuld in mist en ochtendwolken.
Ik was zo enthousiast dat ik bijna uit bed sprong en naar buiten rende. De hele boot was al wakker en bewoog zich chaotisch voort.
Land.
Eindelijk land.
En wat een uitzicht. En wat een opluchting...
Nee, echt waar, dit was waarschijnlijk het mooiste eiland dat ik ooit in mijn leven had gezien.
Enorme kliffen die loodrecht uit de oceaan oprezen. Diepgroene vegetatie vermengd met goudkleurig gras en zwart vulkanisch gesteente. Overal palmbomen. Scherpe bergkammen die in de wolken verdwenen. Het zag er absurd rijk aan natuur uit. Bijna onwerkelijk.
Alsof iemand was gaan zitten en het perfecte tropische eiland uit zijn verbeelding had ontworpen. ...Jurassic Park. Dat was mijn eerste gedachte.
Toen we langzaam de baai binnenvoeren, pakte de kapitein een schelphoorn om de paar zeilboten die er al voor anker lagen en de lokale bevolking aan wal te begroeten. Er lagen misschien vier andere boten in de ankerplaats.
De kapitein was echter behoorlijk verkouden, dus zijn poging klonk minder als een majestueuze Polynesische aankomst en meer als wat Duitsers een "Rohrkrepierer" zouden noemen – in feite het geluid van een kapotte motor die zichzelf ophoestte.
Jason probeerde het daarna en deed het aanzienlijk beter.
Toen was ik aan de beurt. Na drie mislukte pogingen en bijna flauwgevallen te zijn, lukte het me eindelijk om een echt diep hoorngeluid te produceren dat door de baai galmde.
Onze officiële begroeting van het eiland.
Het kleine dorpje zelf lag nog steeds verscholen achter de rotsen waar we voor anker lagen. Slechts een paar kleine figuurtjes waren in de verte langs de kust te zien lopen.
Bergwandeling op Fatu Hiva
Wat een prachtig en natuurrijk eiland!
Daklozen in Nuku Hiva
Slapen onder de grootste tiki van de Marquesaseilanden.
Wonen in Nuku Hiva in de bergen
Ik woon op de mooiste plek op aarde.
Dorpsschoolfeest - dans van de kinderen
Nuku Hiva met mijn hond
Mijn gasthond en ik ❤️
Crossing timor sea: day 1
Vrijwilligerswerk bij het kunstcentrum
Wonen in Brisbane
Liften in Australië
Coober pedy
Cobar mijnstad
Zendara woont samen met geiten.
Liftend leven in Australië
Zuid-Australië
Sailing day 2
Zeiltocht naar Indonesië: dag 3
Zeilen en leven
Sailing day 4
Zeilen naar Happy Lizard Island
Zendara-geiten
Makassar
Bau bau
Oversteek naar Makassar
bezoek aan de Apentempel
Flybyfilm
Oversteek van de Stille Oceaan - Panama naar Australië: de flybyfilm