Wereldreis - One Planet Expedition

Door David Bossek (Nature Nomad World) · 26 september 2024 – 16 november 2026 · 54 635 km · 224 pebbls

Landen en gebieden: Spanje, Kaapverdië, Brazilië, Argentinië, Chili, Antarctica, Bolivia, Colombia, Panama, Mexico, Verenigde Staten, Canada, Ecuador, Frans-Polynesië, Australië, Indonesië, Belize, Costa Rica, Guatemala, Honduras, Nicaragua

Zet de landen waar je bent geweest op je eigen kaart

De ONE PLANET-expeditie is mijn reis rond de wereld, grotendeels over land en over zee. Ik houd mijn ecologische voetafdruk in kaart en probeer deze te verkleinen, deel mijn inzichten over slow travel en maak films over mensen die zich inzetten voor de bescherming van de plekken die ze hun thuis noemen.

Bekijk het op de interactieve kaart · Flybyfilms

Hoofdstukken

  1. Paardenreddingsorganisatie Tenerife · 1 pebbl
  2. Atlantische oversteek liften · 39 pebbls
  3. Zuid-Amerika 1 · 51 pebbls
  4. CENTRAAL-AMERIKA · 4 pebbls
  5. Noord-Amerika
  6. Mexicoooooohh · 10 pebbls
  7. VS · 41 pebbls
  8. Amerika (Mexico) · 22 pebbls
  9. Oversteek van de Stille Oceaan - Panama naar Australië · 56 pebbls

De flybyfilms van deze reis

Paardenreddingsorganisatie Tenerife

De plek waar ik momenteel vrijwilligerswerk doe, waar in de loop der jaren 1000 dieren zijn gered. Je kunt ons bezoeken. Ik ben hier videograaf en geef ook rondleidingen :) Dus als je op Tenerife bent, stuur me dan een berichtje.

Sunset Run To La "Jaca"

· Spanje

De prachtige omgeving van La Jaca verkennen.

Atlantische oversteek liften

Het verkennen van "El Barranco" - Speleologie

· Spanje

Onlangs waagde ik me aan een grotverkenningstocht in de buurt van het busstation van Tajao, en het was een onverwacht spannende ervaring. Ondanks de droogte op het eiland zijn er in dit gebied nog steeds kleine waterpoelen te vinden, wat een surrealistisch contrast vormt met het ruige, vulkanische landschap. De grotten zijn hier in overvloed aanwezig, in de loop der tijd door natuurlijke krachten uitgehouwen, en bieden mogelijkheden om te klimmen en te wandelen. Elke grot had zijn eigen karakter; sommige waren groot genoeg om doorheen te lopen, terwijl andere kruip- en klimwerk vereisten, waardoor de tocht meer een avontuur was dan een simpele wandeling.

Wat de ervaring nog boeiender maakte, was de combinatie van dor terrein met verborgen waterpoelen op bepaalde plekken, wat een unieke sfeer creëerde. De beklimbare rotsformaties en smalle doorgangen hielden me scherp en boden bij elke bocht onverwachte uitdagingen en beloningen. Het is de perfecte plek voor iedereen die op zoek is naar een avontuur buiten de gebaande paden, vol ontdekkingen en verkenning in een prachtig, afgelegen deel van het eiland.

Het verkennen van "El Barranco" - Speleologie, SpanjeHet verkennen van "El Barranco" - Speleologie, Spanje

Laginha Beach - een absolute aanrader!

· Kaapverdië

Als je in Mindelo bent, moet je echt naar Laginha Beach gaan – het is zo'n coole plek! Geloof me, de beste tijd om te gaan is vroeg in de ochtend. Tussen 5 en 7 uur 's ochtends is de sfeer geweldig. De locals gebruiken dan een super eenvoudige fitnessruimte in de openlucht, direct op het strand, en werken zich in het zweet terwijl de zon boven het water opkomt. En dan, stipt op tijd, duikt iedereen de helderblauwe oceaan in voor een snelle duik aan de rechterkant van het strand. Het is een fantastische manier om de dag te beginnen.

Maar het strand is niet alleen 's ochtends geweldig. Zelfs 's avonds heerst er een ontspannen, relaxte sfeer die heel bijzonder aanvoelt. Het is er nooit te druk, ondanks dat het een stadsstrand is.

Oh, en als je van snorkelen houdt, is er een geweldige onderwaterroute. Je vindt er allerlei coole vissen en kleurrijke koralen.

Laginha Beach - een absolute aanrader!, KaapverdiëLaginha Beach - een absolute aanrader!, Kaapverdië

Een waanzinnige kerst op zee

Een waanzinnige kerst op zee. Eerst werd ik wakker voor een dagdienst van 8.00 tot 11.00 uur met een gunstige wind. Toen brak, door onze fout, het grootzeil doordat het onder druk verdraaid raakte en er een enorm gat in zat! Feliz navidad op dat moment. Dus begonnen we het te repareren met naalden en lapjes.

De Fransen hadden een kerstmenu gepland met vier voorgerechten zoals "kaviaar de pobres" (linzen), maar ook een paar echte specialiteiten die we voor die dag bewaard hadden. Drie hoofdgerechten en een dessert. Had ik al gezegd dat de motor het weer eens begaf? We kwamen terecht in een van de beroemde kalme gebieden bij de evenaar, de So. Terwijl vier zwetende Fransen urenlang eten klaarmaakten, hielpen Tommy en ik met bootonderhoud (sturen, andere zeilen strijken). De kapitein stond tot zijn knieën in de nu openliggende motor in de salon en keuken, waardoor koken een soort zonnestraal werd... en toen, vlak voor zonsondergang, begon het te regenen en moesten de matrozen die de zeilen repareerden stoppen. De motor was weliswaar redelijk gerepareerd, maar nog steeds heet en moest afkoelen. We gingen even naar het dek voor een pauze en voilà... Delphines visotaron had een klein cadeautje voor ons klaargezet en gaf ons een showtje door hoog te springen... geweldig. Daarna begonnen we met het klaarzetten van de kerstdinerborden (nu met bijpassende kerstmutsen en muziek).
Omdat de motor niet aanstond, werden de golven steeds hoger. We kregen flinke golven van de andere kant... onmogelijk om te eten. Eindelijk was de motor gerepareerd en konden we eten, hoewel sommigen er al groen uitzagen en één persoon vertrok voor het dessert om te gaan liggen, over te geven en weet ik veel wat. Wij anderen openden een paar flessen wijn (2), champagne en cider en hadden plezier tot het begon te stortregenen en iedereen zijn wetsuit pakte... en we aan onze shifts begonnen. Mijn shift was van 2 tot 5 uur 's ochtends. Een prachtige sterrenhemel met volle maan, maar ik voelde me uitgeput... dit was absoluut een kerst die ik nooit zal vergeten

Een waanzinnige kerst op zeeEen waanzinnige kerst op zee

Pedra Do Bonito

· Brazilië

Pedra do Bonito betekent "Mooie Steen"—en die naam doet het park eer aan. Vanaf de hoofdingang van het park wandel je omhoog door de jungle, waar je onderweg misschien wel kleine aapjes tegenkomt. Boven word je beloond met een adembenemend uitzicht over Rio. Soms heerst er zelfs een mysterieuze, mistige sfeer als wolken over de berg trekken.

We hebben er een hele middag doorgebracht en het was absoluut fantastisch. Je kunt er makkelijk komen met een Uber. Op de terugweg loop je een klein stukje bergafwaarts vanaf de hoofdingang (waar je je moet aanmelden) en je hebt weer bereik om een Uber te bestellen. Een echte aanrader!

Pedra Do Bonito, BraziliëPedra Do Bonito, Brazilië

Wandeling naar de Sugarloaf-berg

· Brazilië

Om bij de Suikerbroodberg (Pão de Açúcar) in Rio te komen, ga je naar Praia Vermelha in Urca, op ongeveer 10 minuten met een Uber of 30-40 minuten lopen van Copacabana. In plaats van de kabelbaan helemaal naar boven te nemen, kun je naar Morro da Urca wandelen, de kleinere top naast de Suikerbroodberg. De wandeling duurt ongeveer 30-40 minuten en volgt een goed gemarkeerd pad dat vlakbij het strand begint. Houd rekening met enkele steile stukken en mogelijk een paar apen onderweg. Vanaf daar moet je de tweede kabelbaan nemen om de top van de Suikerbroodberg te bereiken, aangezien er geen officieel wandelpad meer is voorbij dit punt, tenzij je van rotsklimmen houdt. Een retourticket voor beide kabelbanen kost ongeveer R$ 150 (~$ 30 USD). Als je weinig tijd hebt, kun je de wandeling overslaan en direct de kabelbaan vanaf de voet van de berg nemen. De rit duurt slechts 3 minuten per traject.

Wandeling naar de Sugarloaf-berg, BraziliëWandeling naar de Sugarloaf-berg, Brazilië

Nog 34 pebbls in dit hoofdstuk

Zuid-Amerika 1

Tijd om Zuid-Amerika te verkennen voordat we naar Midden-Amerika gaan.

Wandeling naar Matadeiro - Adembenemend!

· Brazilië

De wandeling naar Matadeiro begint bij Matadeiro Beach en duurt ongeveer 3 uur om Lagoinha Beach te bereiken, in een rustig tempo met pauzes. Onderweg word je beloond met adembenemende uitzichten op de kust. Bij Lagoinha Beach nodigt een prachtige rivier je uit voor een verfrissende duik... een absolute droom. Vanaf daar kun je terugwandelen of een watertaxi nemen naar Pantano do Sul, een charmant vissersdorpje. De wandeling is enigszins uitdagend, maar absoluut de moeite waard vanwege het ongelooflijke landschap langs de kust. Een watertaxi kost ongeveer €10-€15 per persoon.

Wandeling naar Matadeiro - Adembenemend!, BraziliëWandeling naar Matadeiro - Adembenemend!, Brazilië

Dag 1 - Antarctica

· Argentinië

Dag 1: Een bezoek aan het einde van de wereld – echt waar!

Nee, ik heb het niet over Ushuaia of Puerto Williams – dat zijn eigenlijk maar kleine dorpjes vergeleken met waar ik naartoe ga. Ik bedoel het échte einde van de wereld: Antarctica. Dit wordt een avontuur, daar bestaat geen twijfel over. En het mooiste? Jij gaat mee!

Maak je klaar voor een kijkje achter de schermen van een Antarctische expeditie. We zullen waarschijnlijk walvissen, pinguïns en andere ongelooflijke zeedieren zien, voet zetten op afgelegen, ijzige landschappen en de rauwe kracht van de natuur ervaren.

Maar laten we het eerst hebben over mijn eerste uitdaging: de veiligheidsbriefing. Zou makkelijk moeten zijn, toch? Niet dus. Ik liep vol zelfvertrouwen naar dek 5 in plaats van dek 3, waar ik helemaal niet hoorde te zijn. Maar ja, daarom doen ze testvaarten.... 😅

Na die kleine gênante situatie kreeg ik mijn rubberlaarzen van de expeditie, waar ik blij mee was omdat de rest van mijn outfit gratis was, aangezien die gedoneerd was. Daarna sloeg de vermoeidheid toe. Nog even gezellig kletsen in de lounge en toen ging ik vroeg naar bed – want de zonsopgang van morgen wacht op me!!!!

Voordat we bij het leuke gedeelte komen, moeten we de Drake Passage overleven – oftewel de ultieme "Ben je al zeeziek?"-test van de oceaan. Deze legendarische zeestraat tussen Zuid-Amerika en Antarctica staat bekend om de meest onvoorspelbare en woeste zeeën ter wereld. De wind kan snelheden van meer dan 100 km/u bereiken en de golven? Die kunnen wel 10 meter hoog worden. Wij zijn ongeveer 1,60 m, aangezien ik de Atlantische Oceaan liftend ben overgestoken, zou dat me eerlijk gezegd niet al te veel moeten deren.... Sommigen noemen het Drake Shake (als het ruw is) en anderen Drake Lake (als het ongewoon kalm is). Ik hoop echt dat het dat laatste wordt, maar laten we eerlijk zijn: het wordt een achtbaanrit! :D

Tot nu toe zijn mijn eerste indrukken van het schip, de bemanning en mijn nieuwe hutgenoten geweldig. Ik weet nu al dat dit een van de gekste ervaringen van mijn leven gaat worden.

Dag 1 - Antarctica, ArgentiniëDag 1 - Antarctica, Argentinië

Day 2 Antarctica

Op dag 2 van mijn Antarctica-expeditie passeerden we wat waarschijnlijk het gevaarlijkste deel van de beroemde Drake Passage was, bekend om zijn woeste en ruige zee, en genoten we 's ochtends van een adembenemende zonsopgang.

Wist je dat minder dan 1% van de mensheid ooit Antarctica heeft bezocht? En ondanks het bevroren landschap is Antarctica eigenlijk het droogste continent op aarde, met sommige gebieden die minder jaarlijkse neerslag ontvangen dan de Sahara. Ik ben ontzettend dankbaar en bevoorrecht dat ik op deze cruise mag zijn.

Terwijl veel mensen zeeziek waren – en het heerlijke eten hier lieten staan of meteen moesten overgeven – at ik dubbele porties. Na weken liften en nauwelijks fatsoenlijk eten, voelt dit als de hemel, net als mijn bed of een warme douche. Bovendien voel ik me, na de Atlantische Oceaan te zijn overgestoken op een zeilboot van 12 meter in soms nog ergere omstandigheden, als een doorgewinterde piraat. Helemaal geen zeeziekte!

's Middags mochten we eindelijk naar buiten op het dek, waar we genoten van de zon en wilde dieren spotten. Elke dag houdt het expeditieteam bij welke dieren we zien, noteert ze op een lijst en geeft ons 's avonds een samenvatting van wat we hebben gezien en wat we de volgende dag kunnen verwachten.

En het hoogtepunt? We zagen onze eerste ijsberg tijdens zonsondergang – absoluut geweldig! Terwijl ik hem langzaam zag drijven in het gouden licht, realiseerde ik me weer dat ongeveer 90% van de massa van een ijsberg onder het wateroppervlak verborgen zit.

Alsof dat nog niet magisch genoeg was, kwam later op de avond de bijna volle maan op en wierp een prachtige gloed over het ijzige water. Een perfecte afsluiting van de dag!

Day 2 Antarctica

GROOT LIFTEND

· Argentinië

Dag 11 van mijn Trans-Amerikaanse Zero Impact-reis was een droom voor elke lifter. Ik had in totaal 5 chauffeurs en heb 1250 km afgelegd. Van 7 uur 's ochtends tot 4 uur de volgende ochtend.
Mijn eerste chauffeur vroeg me zomaar of hij me mee kon nemen. Wat een toffe kerel! Hij bracht me naar San Rafael, vanwaar ik naar de buitenwijken liftte. Daar werd ik opgepikt door een absolute held in de oudste auto die ik ooit heb gezien, waarbij ik soms zelf moest bijsturen. Wat een leuke rit! Ik had mijn liftbordje nog niet eens uitgepakt toen Andrés me oppikte. Hij won absoluut de prijs voor de beste maat en reed me naar San Juan, waar hij me uitnodigde voor het avondeten. Dat was een ramp voor mijn CO2-voetafdruk, maar ik nam het aan, want ik had enorme honger. Het was al donker en voor de zekerheid schreef ik mijn volgende bestemming op een kartonnen bord. Ik kon het niet geloven toen een vrachtwagenchauffeur aanbood me zo dicht mogelijk bij mijn bestemming te brengen, nog 5 uur 's nachts. Eenmaal aangekomen, uitgeput van de 20 uur liften, zette ik mijn tent op naast een andere vrachtwagen en viel in slaap.

GROOT LIFTEND, ArgentiniëGROOT LIFTEND, Argentinië

Uyuni - Basis vóór de oversteek van het Zoutmeer

· Bolivia

Uyuni…
Tijd om te acclimatiseren en een voertuig te regelen om de Salar over te steken.

Dit stoffige stadje op 3650 meter boven zeeniveau ziet er op het eerste gezicht misschien niet zo bijzonder uit, maar het is de belangrijkste toegangspoort tot een van de meest surrealistische landschappen op aarde: de Salar de Uyuni, 's werelds grootste zoutvlakte.

De meeste reizigers komen hier om meerdaagse jeeptours te organiseren, maar als je van een avontuur houdt, kun je ook een fiets of auto huren en er zelfstandig op uit trekken – zorg er wel voor dat je goed voorbereid bent en je route kent.

Uyuni zelf heeft een grensstreekachtige sfeer. De lucht is ijler, de nachten zijn koud en de hoogteverschillen zijn snel merkbaar – dus een dag of twee acclimatiseren is geen slecht idee. Het is ook een goed moment om je voorraad voedsel, brandstof en uitrusting aan te vullen voordat je de uitgestrekte witte woestijn intrekt.

En ja… als je lang genoeg stilstaat, hoor je misschien wel het zout knisperen in de zon.

Uyuni - Basis vóór de oversteek van het Zoutmeer, BoliviaUyuni - Basis vóór de oversteek van het Zoutmeer, Bolivia

Nog 46 pebbls in dit hoofdstuk

CENTRAAL-AMERIKA

Laten we het hart van Amerika leren kennen.

Bootgekte

· Panama

70kmh..

Bootgekte, PanamaBootgekte, Panama

Naranga - Eiland

· Panama

Naranga - Eiland, PanamaNaranga - Eiland, Panama

Eiland Ogob Sibuduo De La Familia Roja

· Panama

Ik heb mijn eigen Robinson Crusoe-eiland gevonden.

Eiland Ogob Sibuduo De La Familia Roja, PanamaEiland Ogob Sibuduo De La Familia Roja, Panama

Panama-stad

· Panama

Panama-stad, Panama

Mexicoooooohh

Mexico

Parque Xenses

· Mexico

Een fantastisch park, een surrealistische wereld en speeltuin voor jong en oud.

Parque Xenses, MexicoParque Xenses, Mexico

Xcaret

· Mexico

Een prachtig park om te bezoeken... een soort Disneyland van Mexico met heel veel dieren.

Xcaret, MexicoXcaret, Mexico

Uxmal - Ongelooflijke Maya-tempels

· Mexico

Ik had niet verwacht dat Uxmal zo'n indruk op me zou maken. Veel minder druk dan andere ruïnes, en op de een of andere manier veel levendiger. Tijdens mijn wandelingen tussen de tempels betrapte ik mezelf erop dat ik gewoon stil bleef staan en me voorstelde hoe mensen hier vroeger leefden, speelden en baden. Het balveld was waanzinnig – ik denk dat ze die zware rubberen bal vroeger gewoon met hun heupen sloegen! Uxmal voelde krachtig, maar tegelijkertijd ook vredig. Absoluut een van mijn favoriete plekken in Yucatán tot nu toe.

Uxmal - Ongelooflijke Maya-tempels, MexicoUxmal - Ongelooflijke Maya-tempels, Mexico

Xico - Een plek van de Magi

· Mexico

Een van de vele magische dorpen in Mexico met prachtige watervallen.

Xico - Een plek van de Magi, MexicoXico - Een plek van de Magi, Mexico

Xalapa - Een onderschatte stad in Mexico

· Mexico

Ik heb via Couchsurfing een complete gratis wandeltocht met mijn gastheer/gastvrouw gemaakt! Geweldig!

Xalapa - Een onderschatte stad in Mexico, MexicoXalapa - Een onderschatte stad in Mexico, Mexico

Nog 5 pebbls in dit hoofdstuk

VS

Laten we eerst branden en dan pas op ontdekkingstocht gaan.

Roadtrip - Nevada, VS

· Verenigde Staten

Genieten van de nationale parken en rondrijden in het achterland van de VS in goed gezelschap.

Roadtrip - Nevada, VS, Verenigde StatenRoadtrip - Nevada, VS, Verenigde Staten

Alcatraz

· Verenigde Staten

Een droom die uitkwam: een bezoek aan Alcatraz Island... het voelde alsof ik door een filmset liep.

Alcatraz, Verenigde StatenAlcatraz, Verenigde Staten

Schuilplaats: Mama Lo

· Verenigde Staten

Ik kan gratis logeren bij "mama los", een vriendin van een vriendin van mij... en het is geweldig! Ze was vroeger chef-kok en boerin, dus we eten veel en lekker haha.

Schuilplaats: Mama Lo, Verenigde StatenSchuilplaats: Mama Lo, Verenigde Staten

Wegrestaurant bij een meer in Alaska

· Verenigde Staten

We hebben dit pareltje vlak langs de weg ontdekt! Prachtig uitzicht, dus we besloten te lunchen en hebben pasta gekookt.

Wegrestaurant bij een meer in Alaska, Verenigde StatenWegrestaurant bij een meer in Alaska, Verenigde Staten

Nog 36 pebbls in dit hoofdstuk

Amerika (Mexico)

Ik organiseer mezelf in Noord- en Zuid-Amerika en film milieudocumentaires.

Balandra Beach - Het beste strand ter wereld

· Mexico

Balandra Beach voelde alsof ik in een ansichtkaart was beland.

Ik heb tijdens deze reis honderden stranden gezien, maar Balandra is toch anders – misschien is het het kalme, ondiepe turquoise water, of de manier waarop de hele baai aanvoelt als een gigantisch natuurlijk zwembad. Ik ben er uiteindelijk veel langer gebleven dan gepland, gewoon wat ronddobberend, kijkend naar het veranderende licht op de heuvels en het gevoel hebbend dat de tijd even stilstond.

Als je ooit in La Paz bent, sla deze plek dan niet over... het is een van die zeldzame plekken die er in het echt nog mooier uitziet dan op de foto's.

Balandra Beach - Het beste strand ter wereld, MexicoBalandra Beach - Het beste strand ter wereld, Mexico

Beste Aziatische restaurant in Sinaloa

· Mexico

Echt geweldig!!

Beste Aziatische restaurant in Sinaloa, MexicoBeste Aziatische restaurant in Sinaloa, Mexico

Baja Station

· Mexico

Baja Station is een creatieve en bewuste gemeenschapsruimte aan zee in Baja California. Het brengt kunstenaars, filmmakers, wetenschappers en vernieuwers samen en biedt een plek om tot rust te komen, te creëren, samen te werken en in contact te komen met de natuur in een ontspannen omgeving aan het strand.

Baja Station, MexicoBaja Station, Mexico

East Cape Critters - Dierenredding

· Mexico

Prachtige avond, prachtig doel.

Het was echt bijzonder om deze film te bekijken, omringd door geredde ezels – een zachte, maar krachtige herinnering aan hun verhalen, hun veerkracht en waarom dit werk zo belangrijk is. Ik ben dankbaar dat ik deel mocht uitmaken van een vertoning die empathie omzet in actie. 🐴💛

East Cape Critters - Dierenredding, MexicoEast Cape Critters - Dierenredding, Mexico

Ezels in Baja

· Mexico

Ik ben bezig met het filmen van een documentaire over de ezels van de Oost-Kaap.

Ezels in Baja, MexicoEzels in Baja, Mexico

Nog 17 pebbls in dit hoofdstuk

Oversteek van de Stille Oceaan - Panama naar Australië

Volop zeilen en eilandhoppen

Day 7: Pacific crossing

De zevende dag op zee begon met reparaties:

Inmiddels voelde zelfs de kleinste klus aan boord als een vreemde last. Niets was eenvoudig hier. Een lijn strakker trekken, een zeil controleren, een beschadigd deel van de boeg repareren, alles gebeurde terwijl de bodem onder je voeten constant bewoog, kraakte en tegenstribbelde. De oceaan bleef je eraan herinneren wie de baas was.

We brachten een deel van de ochtend door met het repareren van het voorste gedeelte van de boot. Zout korstte op onze handen. De wind joeg het water in korte, hevige stoten over het dek. En ergens onder de routine van gereedschap doorgeven en touwen vastmaken, merkte ik dat er iets anders in mijn lichaam terugsloop.

Niet de hevige zeeziekte van de eerste dagen. Niet het soort waarbij je over een reling hangt en je in zee leegt.

Dit was stiller.

Bijna onbewust.

Een vreemde zwaarte ergens achter mijn ogen. Een doffe lethargie. Mijn lichaam paste zich aan, maar ontspande zich nooit helemaal. Vandaag was ik gestopt met het innemen van pillen tegen zeeziekte, nadat ik er tijdens de ruige eerste week twee, soms zelfs drie per dag had geslikt. Ik wilde dat mijn lichaam zijn eigen evenwicht weer zou vinden. Maar misschien was evenwicht hier wel een illusie.

Nadat de reparatie was uitgevoerd, keerde de verveling terug.

Niet de normale verveling. Oceaanverveling.

Het soort verveling waarbij de tijd onnatuurlijk lang lijkt te duren.

Er is niets anders dan water. Eindeloos water. Geen bomen die in de wind bewegen. Geen straten. Geen bergen in de verte. Geen gevoel van vooruitgang, behalve de cijfers die langzaam veranderen op een GPS-scherm.

Eén dag voelt als drie.

De boot schudt constant. Elke beweging, elke stap, elke poging om te rusten wordt beantwoord met een nieuwe golfslag tegen de romp. Het geluid houdt nooit op. Krakende touwen. Kletterend water. Het lage gezoem van de wind. Zelfs stilte is hier luid.

En langzaam, na een week samen in een afgesloten drijvende ruimte, wordt praten op zich al vermoeiend. Niet vanwege conflicten. Gewoon omdat mijn sociale energie op is.

Day 7: Pacific crossing

Day 8: Pacific crossing: boredom

Ik zit midden op de Stille Oceaan, onder een hemel zo vol sterren dat het bijna onwerkelijk lijkt. De Melkweg strekt zich boven ons uit als gemorste verf in de duisternis. Duizenden meters water onder me. Wekenlang geen land. Geen stadslichten. Geen wegen. Geen ontsnapping. Alleen wind, golven en dit kleine drijvende stukje glasvezel dat ons over de grootste oceaan ter wereld draagt.

Een droom.

Een droom die ik me al zo vaak had voorgesteld.

En toch… verveel ik me.

Die constatering deed me bijna lachen.

Mensen hebben een opmerkelijk vermogen om het abnormale te normaliseren. Geef ons genoeg tijd en zelfs het buitengewone wordt routine. De eerste nachten op zee waren overweldigend. Elke golf voelde enorm. Mijn maag rommelde van de zeeziekte. Elk geluid van de boot had betekenis. Ik staarde urenlang naar de horizon, niet in staat te geloven waar ik was.

Nu loop ik halfslaperig over het dek, zet thee, controleer de zeilen, kijk naar weer een zonsondergang, naar weer een vliegende vis die in het donkere water verdwijnt, en mijn hersenen fluisteren zachtjes:
"Oké... wat nu?"

Het is vreemd hoe snel verwondering verdwijnt wanneer herhaling de kop opsteekt.

Misschien is dat wel een van de grootste lessen van lange reizen. Niet de stormen. Niet het gevaar. Maar het besef dat geluk niet alleen op intensiteit kan voortkomen. Zelfs dromen worden uiteindelijk onderdeel van de dagelijkse realiteit.

De Stille Oceaan trekt zich niets aan van mijn verwachtingen. Hij presteert niet voor mij. Hij is er gewoon eindeloos. Mooi. Gewelddadig. Leeg. Herhalend.

En misschien is dat wel waarom het oversteken van een oceaan mensen verandert.

Want na genoeg dagen omringd door niets, stop je hopelijk met het najagen van constante prikkels. Mijn gedachten worden luider, ik denk aan mijn toekomst, mijn huidige reis, ik pauzeer, ik begin vragen te stellen. Mijn emoties worden helderder, flitsen van al het goede en het slechte dat ik dankbaar ben te hebben meegemaakt... Ik begin kleinere dingen en patronen op te merken. De vorm van de wolken, zowel buiten als binnen. De stemming van de zee en die van mijzelf.

Day 8: Pacific crossing: boredom

Day 11: halfway there! Dolphin surprise.

Halverwege.

We hadden al 1500 zeemijlen achter ons sinds we de Galápagos-eilanden hadden verlaten. Nog een even lange afstand scheidde ons van de Marquesas-eilanden. Tien dagen op zee lagen er al achter. Waarschijnlijk nog tien voor de boeg. In totaal hadden we nu achttien dagen op de open oceaan doorgebracht sinds we Panama hadden verlaten.

De ochtend begon met het verwerken van de allerlaatste restjes banaan en zuurzakvrucht tot pannenkoeken. Heerlijk!!!

Direct daarna gingen we verder met wat inmiddels onze bijna symbolische toiletreparatiemissie was geworden. Onder het toeziende oog van "Bob" of "Bobi" - onze roodvoetgent die blijkbaar had besloten deel uit te maken van de bemanning. Hij zat daar urenlang, met zijn kop lichtjes gekanteld, alsof hij onze complete technische onkunde analyseerde.

Twee dagen lang hadden we geprobeerd die verdomde afvoer te ontstoppen.

We goten er zuur in. Zoutzuur. We bliezen handmatig druk door de leidingen door letterlijk met onze mond in de afvoer te blazen. Kabels erdoorheen geprikt. Zweetdruppels. Gevloekt. Gediscussieerd. En eerlijk gezegd, dit was precies het soort probleem dat waarschijnlijk veel rustiger opgelost had kunnen worden in een haven met vaste grond onder je voeten in plaats van midden op de Stille Oceaan.

Uiteindelijk gaf de kapitein het op. Tenminste voorlopig.

De wind was goed, dus besloten we de Parasailor te hijsen en de Code 0 te laten zakken. Meteen veranderde de sfeer aan boord. Iedereen nam automatisch zijn positie in. Handen. Lijnen. Commando's. Concentratie. Deze keer werkte alles verrassend soepel. De Parasailor trok ons kalm en krachtig vooruit, alsof de boot plotseling zelf was gaan zeilen.

Na de lunch, die we later klaarmaakten, raakte ik volledig in een voedselcoma. Mijn lichaam viel gewoon stil. Ik sleepte mezelf naar het voordek en zat daar minstens twee uur half lusteloos. Ik kon me niet bewegen. Alleen ik, de eindeloze Stille Oceaan en Bobi die me aanstaarde met dezelfde stoïcijnse blik die hij eerder had gebruikt bij de toiletsituatie.

Day 11: halfway there! Dolphin surprise.

Day 20: Pacific Crossing: 🐬 dolphins

Wat een prachtige laatste dag voordat we weer land in zicht kregen.

De Stille Oceaan voelde plotseling bijna kalm aan. De hele dag zon, een bijna constante wind en eindelijk kwamen de golven grotendeels van achteren in plaats van van opzij. Het verschil aan boord was enorm. De boot bewoog zich rustig voort, bijna stabiel voor de verandering, zonder het constante, heftige schommelen dat ons al die dagen had vergezeld.

Dus. Vandaag... voelde alles licht.

Toen, op ongeveer 140 zeemijl van het eerste eiland van Frans-Polynesië, verschenen de eerste tekenen van leven op het land.

Vogels. Witte tropische vogels met lange staarten cirkelden boven ons. Het zijn prachtige wezens.

Na wekenlang bijna uitsluitend omringd te zijn door water, voelde het plotseling weer zien van vogels vreemd genoeg emotioneel. Alsof de oceaan zelf ons zachtjes vertelde:

Jullie komen eraan. En toen kwamen de dolfijnen. Een enorme groep die naar de boot toe zwom. Anders dan de dolfijnen die we eerder tijdens de overtocht hadden gezien. Grijze lichamen, bleke, bijna witte snuiten, die zich moeiteloos door het water om ons heen bewogen.

Wat een spektakel. Niemand hoefde het meer hardop te zeggen.

Land was in zicht. Nog maar één nachtdienst te gaan.

Morgenochtend, als ik wakker word, zullen er al bergen aan de horizon verschijnen. Echt land. Vaste grond vlakbij.

Eerlijk gezegd voelde ik me vooral opgelucht. Ik zat lang op de boeg naar de dolfijnen te kijken en dacht alleen maar: we zijn er bijna.

De hele middag hebben we samen dumplings gemaakt aan boord. De vrouw van de kapitein is Chinees, dus dit was zo authentiek als dumplings maar kunnen zijn terwijl je ergens midden op de Stille Oceaan drijft.

Het voelde bijna vreemd huiselijk aan, gezien waar we waren.

Ondertussen speelden Jason en ik waarschijnlijk onze honderdste ronde "Cabooo" terwijl de zon langzaam achter de oceaan verdween. Inmiddels was het spel onderdeel van het dagelijks leven geworden. Dezelfde kaarten. Dezelfde grappen. Elke dag... maar zo leuk en een goede manier om de tijd te doden.

De kapitein begon zich echter een beetje ziek te voelen. Misschien had hij nu iets anders te pakken.

Day 20: Pacific Crossing: 🐬 dolphins

Dag 21: Oversteek over de Stille Oceaan. Laaaaaand

· Frans-Polynesië

Ik werd wakker en mijn eerste gedachte was:
Verdorie... ik heb het gemist.

Was ik al te laat?

Ik herinnerde me dat er nog zo'n 44 zeemijl te gaan was tot het eerste eiland toen ik ging slapen. De gordijnen in mijn hut waren nog dicht, dus halfslaperig checkte ik snel Google Maps op mijn telefoon.

En toen besefte ik het: het eiland lag letterlijk pal naast mijn raam.

Ik gooide de gordijnen open en daar was het. Enorm. Mistig. Gehuld in mist en ochtendwolken.

Ik was zo enthousiast dat ik bijna uit bed sprong en naar buiten rende. De hele boot was al wakker en bewoog zich chaotisch voort.

Land.

Eindelijk land.

En wat een uitzicht. En wat een opluchting...

Nee, echt waar, dit was waarschijnlijk het mooiste eiland dat ik ooit in mijn leven had gezien.

Enorme kliffen die loodrecht uit de oceaan oprezen. Diepgroene vegetatie vermengd met goudkleurig gras en zwart vulkanisch gesteente. Overal palmbomen. Scherpe bergkammen die in de wolken verdwenen. Het zag er absurd rijk aan natuur uit. Bijna onwerkelijk.

Alsof iemand was gaan zitten en het perfecte tropische eiland uit zijn verbeelding had ontworpen. ...Jurassic Park. Dat was mijn eerste gedachte.

Toen we langzaam de baai binnenvoeren, pakte de kapitein een schelphoorn om de paar zeilboten die er al voor anker lagen en de lokale bevolking aan wal te begroeten. Er lagen misschien vier andere boten in de ankerplaats.

De kapitein was echter behoorlijk verkouden, dus zijn poging klonk minder als een majestueuze Polynesische aankomst en meer als wat Duitsers een "Rohrkrepierer" zouden noemen – in feite het geluid van een kapotte motor die zichzelf ophoestte.

Jason probeerde het daarna en deed het aanzienlijk beter.

Toen was ik aan de beurt. Na drie mislukte pogingen en bijna flauwgevallen te zijn, lukte het me eindelijk om een echt diep hoorngeluid te produceren dat door de baai galmde.

Onze officiële begroeting van het eiland.

Het kleine dorpje zelf lag nog steeds verscholen achter de rotsen waar we voor anker lagen. Slechts een paar kleine figuurtjes waren in de verte langs de kust te zien lopen.

Dag 21: Oversteek over de Stille Oceaan. Laaaaaand, Frans-PolynesiëDag 21: Oversteek over de Stille Oceaan. Laaaaaand, Frans-Polynesië

Nog 51 pebbls in dit hoofdstuk