Day 8: Pacific crossing: boredom
Ik zit midden op de Stille Oceaan, onder een hemel zo vol sterren dat het bijna onwerkelijk lijkt. De Melkweg strekt zich boven ons uit als gemorste verf in de duisternis. Duizenden meters water onder me. Wekenlang geen land. Geen stadslichten. Geen wegen. Geen ontsnapping. Alleen wind, golven en dit kleine drijvende stukje glasvezel dat ons over de grootste oceaan ter wereld draagt.
Een droom.
Een droom die ik me al zo vaak had voorgesteld.
En toch… verveel ik me.
Die constatering deed me bijna lachen.
Mensen hebben een opmerkelijk vermogen om het abnormale te normaliseren. Geef ons genoeg tijd en zelfs het buitengewone wordt routine. De eerste nachten op zee waren overweldigend. Elke golf voelde enorm. Mijn maag rommelde van de zeeziekte. Elk geluid van de boot had betekenis. Ik staarde urenlang naar de horizon, niet in staat te geloven waar ik was.
Nu loop ik halfslaperig over het dek, zet thee, controleer de zeilen, kijk naar weer een zonsondergang, naar weer een vliegende vis die in het donkere water verdwijnt, en mijn hersenen fluisteren zachtjes:
"Oké... wat nu?"
Het is vreemd hoe snel verwondering verdwijnt wanneer herhaling de kop opsteekt.
Misschien is dat wel een van de grootste lessen van lange reizen. Niet de stormen. Niet het gevaar. Maar het besef dat geluk niet alleen op intensiteit kan voortkomen. Zelfs dromen worden uiteindelijk onderdeel van de dagelijkse realiteit.
De Stille Oceaan trekt zich niets aan van mijn verwachtingen. Hij presteert niet voor mij. Hij is er gewoon eindeloos. Mooi. Gewelddadig. Leeg. Herhalend.
En misschien is dat wel waarom het oversteken van een oceaan mensen verandert.
Want na genoeg dagen omringd door niets, stop je hopelijk met het najagen van constante prikkels. Mijn gedachten worden luider, ik denk aan mijn toekomst, mijn huidige reis, ik pauzeer, ik begin vragen te stellen. Mijn emoties worden helderder, flitsen van al het goede en het slechte dat ik dankbaar ben te hebben meegemaakt... Ik begin kleinere dingen en patronen op te merken. De vorm van de wolken, zowel buiten als binnen. De stemming van de zee en die van mijzelf.