Dag 13: niets is kapot gegaan. Goede stemming en 1000

We varen nu al bijna twee weken.

Ik zit alleen tijdens mijn nachtdienst terwijl de boot westwaarts door de Stille Oceaan vaart. We zijn eindelijk aangekomen bij de laatste duizend zeemijlen. Het woord 'laatste' verandert iets in mijn hoofd. De afstand klinkt op het land nog steeds enorm, maar hier op zee voelt het ineens behapbaar. Bereikbaar.

De golven waren vandaag zo'n twee meter hoog, maar de wind bleef de hele dag aanhouden en hopelijk blijft dat zo. Na alle reparaties, kapotte zeilen, vreemde geluiden en de constante onzekerheid van de afgelopen dagen, is iedereen aan boord de simpele dingen veel meer gaan waarderen.

Stabiele wind.

Geen reparaties.

Geen alarmen.

Geen verrassingen.

Gewoon zeilen.

En eerlijk gezegd hadden we die pauze echt nodig.

De hele bemanning.

Ik voel ook dat mijn energie langzaam terugkeert. Vorige week zat ik vast in een vreemde toestand tussen uitputting en slaperigheid, constant energieloos, hoeveel ik ook rustte. Misschien is het gewoon weer een aanpassingsfase die het lichaam doormaakt tijdens lange tochten zoals deze. De oceaan verandert langzaam je ritme. Je slaap raakt gefragmenteerd. De tijd lijkt vreemd. Je lichaam ontspant zich nooit helemaal, want zelfs rusten vereist een evenwicht met de constante beweging.

Dag 13: niets is kapot gegaan. Goede stemming en 1000

Door David Bossek (Nature Nomad World) · Reis: Wereldreis - One Planet Expedition · Hoofdstuk: Oversteek van de Stille Oceaan - Panama naar Australië