Day 17: Pacific Crossing:

Ik was dankbaar voor een koude regenbui vanochtend en voor een behoorlijk episch Vikingmoment: staand bovenop de boot in de stromende regen, de hemel aanbiddend als een bezetene.

Nadat het eerste regenfront over ons heen was getrokken, viel de wind volledig weg. We kregen plotseling nog maar 3 tot 5 knopen wind. Eigenlijk een drijvende parkeerplaats. We rolden het zeil binnen en zetten de motor aan, wat eerlijk gezegd een gelukkige timing bleek te zijn.

Ongeveer 20 minuten later trok er een nieuwe bui over die de wind direct van ongeveer 5 knopen naar wel 26 knopen opstuwde. Dat zou onze Code 0 bijna tot het uiterste hebben gedreven. Nog een zeil verliezen hier zou een absolute nachtmerrie zijn.

Dus... deze keer hadden we weer geluk.

De zonsondergang explodeerde in alle denkbare kleuren. Oranje, roze, paars, dieprood, gouden reflecties op het water overal. Ondertussen maakte de kapitein zijn beroemde Coke Chicken. Ja... kip in Coca-Colasaus. En ja... op de een of andere manier is het echt belachelijk lekker haha.

Wat nog steeds onwerkelijk aanvoelt, is dat we hier al bijna twee weken geen andere boot meer hebben gezien. De eerste paar dagen passeerden we misschien drie grote vrachtschepen. Sindsdien... niets meer. Zelfs geen schepen meer op de AIS.

Alleen maar eindeloos blauw.

Day 17: Pacific Crossing:

Door David Bossek (Nature Nomad World) · Reis: Wereldreis - One Planet Expedition · Hoofdstuk: Oversteek van de Stille Oceaan - Panama naar Australië