Day 7: Pacific crossing
De zevende dag op zee begon met reparaties:
Inmiddels voelde zelfs de kleinste klus aan boord als een vreemde last. Niets was eenvoudig hier. Een lijn strakker trekken, een zeil controleren, een beschadigd deel van de boeg repareren, alles gebeurde terwijl de bodem onder je voeten constant bewoog, kraakte en tegenstribbelde. De oceaan bleef je eraan herinneren wie de baas was.
We brachten een deel van de ochtend door met het repareren van het voorste gedeelte van de boot. Zout korstte op onze handen. De wind joeg het water in korte, hevige stoten over het dek. En ergens onder de routine van gereedschap doorgeven en touwen vastmaken, merkte ik dat er iets anders in mijn lichaam terugsloop.
Niet de hevige zeeziekte van de eerste dagen. Niet het soort waarbij je over een reling hangt en je in zee leegt.
Dit was stiller.
Bijna onbewust.
Een vreemde zwaarte ergens achter mijn ogen. Een doffe lethargie. Mijn lichaam paste zich aan, maar ontspande zich nooit helemaal. Vandaag was ik gestopt met het innemen van pillen tegen zeeziekte, nadat ik er tijdens de ruige eerste week twee, soms zelfs drie per dag had geslikt. Ik wilde dat mijn lichaam zijn eigen evenwicht weer zou vinden. Maar misschien was evenwicht hier wel een illusie.
Nadat de reparatie was uitgevoerd, keerde de verveling terug.
Niet de normale verveling. Oceaanverveling.
Het soort verveling waarbij de tijd onnatuurlijk lang lijkt te duren.
Er is niets anders dan water. Eindeloos water. Geen bomen die in de wind bewegen. Geen straten. Geen bergen in de verte. Geen gevoel van vooruitgang, behalve de cijfers die langzaam veranderen op een GPS-scherm.
Eén dag voelt als drie.
De boot schudt constant. Elke beweging, elke stap, elke poging om te rusten wordt beantwoord met een nieuwe golfslag tegen de romp. Het geluid houdt nooit op. Krakende touwen. Kletterend water. Het lage gezoem van de wind. Zelfs stilte is hier luid.
En langzaam, na een week samen in een afgesloten drijvende ruimte, wordt praten op zich al vermoeiend. Niet vanwege conflicten. Gewoon omdat mijn sociale energie op is.