Dag 21: Oversteek over de Stille Oceaan. Laaaaaand
Ik werd wakker en mijn eerste gedachte was:
Verdorie... ik heb het gemist.
Was ik al te laat?
Ik herinnerde me dat er nog zo'n 44 zeemijl te gaan was tot het eerste eiland toen ik ging slapen. De gordijnen in mijn hut waren nog dicht, dus halfslaperig checkte ik snel Google Maps op mijn telefoon.
En toen besefte ik het: het eiland lag letterlijk pal naast mijn raam.
Ik gooide de gordijnen open en daar was het. Enorm. Mistig. Gehuld in mist en ochtendwolken.
Ik was zo enthousiast dat ik bijna uit bed sprong en naar buiten rende. De hele boot was al wakker en bewoog zich chaotisch voort.
Land.
Eindelijk land.
En wat een uitzicht. En wat een opluchting...
Nee, echt waar, dit was waarschijnlijk het mooiste eiland dat ik ooit in mijn leven had gezien.
Enorme kliffen die loodrecht uit de oceaan oprezen. Diepgroene vegetatie vermengd met goudkleurig gras en zwart vulkanisch gesteente. Overal palmbomen. Scherpe bergkammen die in de wolken verdwenen. Het zag er absurd rijk aan natuur uit. Bijna onwerkelijk.
Alsof iemand was gaan zitten en het perfecte tropische eiland uit zijn verbeelding had ontworpen. ...Jurassic Park. Dat was mijn eerste gedachte.
Toen we langzaam de baai binnenvoeren, pakte de kapitein een schelphoorn om de paar zeilboten die er al voor anker lagen en de lokale bevolking aan wal te begroeten. Er lagen misschien vier andere boten in de ankerplaats.
De kapitein was echter behoorlijk verkouden, dus zijn poging klonk minder als een majestueuze Polynesische aankomst en meer als wat Duitsers een "Rohrkrepierer" zouden noemen – in feite het geluid van een kapotte motor die zichzelf ophoestte.
Jason probeerde het daarna en deed het aanzienlijk beter.
Toen was ik aan de beurt. Na drie mislukte pogingen en bijna flauwgevallen te zijn, lukte het me eindelijk om een echt diep hoorngeluid te produceren dat door de baai galmde.
Onze officiële begroeting van het eiland.
Het kleine dorpje zelf lag nog steeds verscholen achter de rotsen waar we voor anker lagen. Slechts een paar kleine figuurtjes waren in de verte langs de kust te zien lopen.