Eindelijk.
Na een flinke regenbui tijdens de tweede onweersbui van de reis, kwamen we in Milaan aan. De eerste was al heftig, maar deze was de moeder aller stormen. Terwijl de bus verder de Alpen in reed, kwamen we terecht in een dichte wolk die de omvang van de bergen verhulde. Toen begon het te regenen. Daarna kwamen de bliksem en de donderslagen. En op de zesde dag gooide God roet in het eten voor Yael.
Ik had me verheugd op kamperen vanavond bij het Comomeer, een duik nemen en dan wakker worden en buiten de tent een kop koffie zetten met een mooi uitzicht. In plaats daarvan zette de bus ons af langs de kant van de weg, terwijl de hemel stortregens uitdeelde. De chauffeur was zo vriendelijk om mijn fiets niet onder de overkapping te zetten, die door de stortregen eigenlijk geen beschutting bood. Ik probeerde mijn wiel er nog aan te bevestigen, terwijl dat eigenlijk niet nodig was, maar hij stond erop toen we hem opborgden. Ik ben aan het prutsen met mijn wiel, mijn schoenen staan vol met plassen en mijn Gore-Tex jas wordt op de proef gesteld. Wiel gemonteerd, fietstassen weer op, probeer ik de route naar de camping op te komen terwijl de lucht flitst van de bliksem. Ik heb een verstandiger idee: zoek eerst een goede schuilplaats en loop naar het treinstation. Dan realiseer ik me dat ik niet hoef te kamperen. Ik kan de trein naar Milaan nemen.