Varen door het gevaarlijke midden.
Na 7 heerlijke dagen verlieten we de Cookeilanden. Er was een klein beetje wind om verder westwaarts te varen, maar als we die kans niet hadden gegrepen, zouden we nog eens 7 dagen vast hebben gezeten, iets wat we om meerdere redenen wilden vermijden!
We wisten dat er een nieuw weersysteem aan de horizon aankwam, minder dreigend dan het vorige en nog een paar dagen verwijderd, dus er kon nog van alles veranderen.
De eerste 24 uur brachten we door met tegenwind van 20 knopen, iets waar Nanuka meer van geniet dan wij! Na 30 uur checkten we de bijgewerkte voorspelling en het leek erop dat het systeem verder naar het noorden zou trekken dan oorspronkelijk voorspeld. We besloten om naar het zuiden te varen en rechtstreeks naar een verzonken atol in de Stille Oceaan te koersen, genaamd Beveridge. Onze vrienden waren er eerder geweest, dus we wisten dat de passage 's nachts bevaarbaar was en dat de ankergrond goed was.
Na nog eens 24 uur veranderde de voorspelling opnieuw: het systeem trok recht over ons heen. Op dat moment waren we ervan overtuigd dat we een magneet voor ze waren! Als de voorspelling klopte, hoefden we, zodra het systeem in kracht toenam, er slechts 4-5 uur van te doorstaan voordat we Beveridge zouden bereiken.
Hoezeer we ook hoopten dat de voorspelling onjuist zou zijn, zodra de zon onderging, nam de wind toe, werden de golven hoger en stortte de regen neer. Het was moeilijk om de werkelijke windsnelheid in te schatten, aangezien onze meter maximaal 30 knopen aangeeft... Maar de windstoten bereikten gemakkelijk snelheden van boven de 45 knopen, gepaard met een extreem woelige zee.
Vijf uur later streken we het kleine voorzeil dat we hadden uitgegooid en rondden we de noordkant van het rif. Dit gaf ons een welkome rustpauze van de zware zee, maar de wind en regen waren nog steeds meedogenloos. We twijfelden of het wel veilig was om in deze omstandigheden de doorgang van het rif te proberen te bereiken, maar de gedachte om nog 10 uur lang de volle kracht van de storm te trotseren, stemde ons niet vrolijk. We waren allebei doorweekt tot op het bot, ondanks onze dure regenjassen, en voor het eerst in lange tijd hadden we het koud!