Frans-Polynesië naar Fiji
We hebben Frans-Polynesië verlaten en vervolgen onze reis westwaarts richting Fiji.
Bekijk het op de interactieve kaart
Zeilen op Maupiti | Wandelingen en vrienden!
Na precies een jaar zijn we vertrokken uit Frans-Polynesië! Het was een werkelijk ongelooflijke plek en tot nu toe onze favoriete zeilbestemming van deze reis. Maupiti, een klein eiland ten westen van Bora Bora, was onze laatste kennismaking met de beschaving voordat we aan een zeiltocht van 1000 zeemijl westwaarts begonnen, die ons naar een klein eiland genaamd Niue bracht. We hebben daar een paar dagen genoten van wandelen, surfen en tijd doorbrengen met onze vrienden op Isla.
Zeilen op Maupiha'a
Het meest westelijke eiland van Frans-Polynesië is een klein atol in de stijl van de Tuamotu-eilanden, waar slechts drie mensen wonen. Het is een handige plek om te wachten op een gunstig weervenster voor de zeven dagen durende zeiltocht westwaarts, dwars door het 'gevaarlijke midden'.
We hadden wat proviand gekocht voor de familie die op het kleine eilandje woonde, dus kort na onze aankomst gingen we aan land om de cadeaus af te geven. De familie ontving ons met open armen. Gedurende twee weken deelden we vele maaltijden, krabvangsten en goede gesprekken met de drie bewoners.
Vlak voor vertrek deden we nog een laatste
controle van de tuigage en ontdekten we een scheur in een vrij cruciaal onderdeel! Samen met een paar vrienden hebben we een reparatie uitgevoerd, maar we vonden ook een onderdeel op Tahiti dat door een andere vriend naar het eiland kon worden gevaren. Dus namen we de moeilijke beslissing om veilig voor anker te blijven liggen bij het eiland, terwijl de rest van onze vriendenboten westwaarts verder voeren. We hebben echter wel genoten van een paar heerlijke dagen in alle rust, wachtend op ons deel.
De Nanuka is nu gerepareerd en klaar voor onze reis naar het westen, een zeiltocht van 900 zeemijl naar een verzonken atol!
Zeilen bij Aitutaki | Pitstop
Het middelste deel van de Stille Oceaan wordt 'Het Gevaarlijke Midden' genoemd en de afgelopen weken hebben we echt begrepen waarom. Onze vrienden werden getroffen door een weersysteem dat westwaarts trok en nu zijn wij aan de beurt! We waren sowieso van plan om langs de Cookeilanden te varen als mogelijke schuilplaats, omdat er maandag een weersysteem voorspeld was. Het systeem leek met elke update van de voorspelling in kracht toe te nemen. Met windstoten van 90 knopen was er geen reële mogelijkheid om door te varen, dus maakten we een U-bocht en zeilden we 6 uur terug naar de Cookeilanden, waar we 7 dagen zouden wachten op beter weer om onze reis westwaarts voort te zetten.
Toen we eenmaal buiten de smalle doorgang de 'haven' (jachthaven in aanbouw!) binnenvoeren, namen we via de radio contact op met de havenautoriteiten en vroegen we toestemming om binnen te varen. We konden de geur van vers eten, koffietentjes en kleine snacktentjes die ons al stonden op te wachten bijna ruiken! Helaas werd de toestemming niet verleend. Er lag een vrachtschip op 500 meter uit de kust dat de lading overlaadde op binnenvaartschepen die de goederen door het kanaal naar de haven vervoerden. Totdat deze operatie was voltooid, moesten we ook wachten. Tegen de tijd dat ze klaar waren, was de zon al ondergegaan, wat de toch al lastige doorgang nog uitdagender maakte!
Nadat we de doorgang hadden gepasseerd, werden we begroet door een paar zeilers die ons hielpen met aanmeren aan de modderbanken. Dat ging verrassend goed, gezien hoe weinig controle Nanuka heeft als ze achteruit vaart!
We hebben een heerlijke week gehad, beschut tegen het weer, de omgeving verkend en volop genoten van de koffiehuizen!
Varen door het gevaarlijke midden.
Na 7 heerlijke dagen verlieten we de Cookeilanden. Er was een klein beetje wind om verder westwaarts te varen, maar als we die kans niet hadden gegrepen, zouden we nog eens 7 dagen vast hebben gezeten, iets wat we om meerdere redenen wilden vermijden!
We wisten dat er een nieuw weersysteem aan de horizon aankwam, minder dreigend dan het vorige en nog een paar dagen verwijderd, dus er kon nog van alles veranderen.
De eerste 24 uur brachten we door met tegenwind van 20 knopen, iets waar Nanuka meer van geniet dan wij! Na 30 uur checkten we de bijgewerkte voorspelling en het leek erop dat het systeem verder naar het noorden zou trekken dan oorspronkelijk voorspeld. We besloten om naar het zuiden te varen en rechtstreeks naar een verzonken atol in de Stille Oceaan te koersen, genaamd Beveridge. Onze vrienden waren er eerder geweest, dus we wisten dat de passage 's nachts bevaarbaar was en dat de ankergrond goed was.
Na nog eens 24 uur veranderde de voorspelling opnieuw: het systeem trok recht over ons heen. Op dat moment waren we ervan overtuigd dat we een magneet voor ze waren! Als de voorspelling klopte, hoefden we, zodra het systeem in kracht toenam, er slechts 4-5 uur van te doorstaan voordat we Beveridge zouden bereiken.
Hoezeer we ook hoopten dat de voorspelling onjuist zou zijn, zodra de zon onderging, nam de wind toe, werden de golven hoger en stortte de regen neer. Het was moeilijk om de werkelijke windsnelheid in te schatten, aangezien onze meter maximaal 30 knopen aangeeft... Maar de windstoten bereikten gemakkelijk snelheden van boven de 45 knopen, gepaard met een extreem woelige zee.
Vijf uur later streken we het kleine voorzeil dat we hadden uitgegooid en rondden we de noordkant van het rif. Dit gaf ons een welkome rustpauze van de zware zee, maar de wind en regen waren nog steeds meedogenloos. We twijfelden of het wel veilig was om in deze omstandigheden de doorgang van het rif te proberen te bereiken, maar de gedachte om nog 10 uur lang de volle kracht van de storm te trotseren, stemde ons niet vrolijk. We waren allebei doorweekt tot op het bot, ondanks onze dure regenjassen, en voor het eerst in lange tijd hadden we het koud!
Beveridge Reef
Na een slapeloze nacht was het een heerlijk gevoel om de zon aan de horizon te zien opkomen. De regen was minder geworden, maar de wind waaide nog steeds hard. Toen we de omgeving beter bekeken, zagen we dat we voldoende diepte hadden en veilig voor anker lagen. De zee was onrustig door de golven, maar we waren veilig en konden uitrusten.
Na een heerlijke nachtrust en een luie dag vol eten en ontspanning begon de wind af te nemen, de wolken trokken weg en de aanhoudende golven verdwenen. Dit was het eerste moment waarop we beseften hoe bijzonder deze plek was. Een van de meest afgelegen ankerplaatsen ter wereld, met niets anders dan een smal rif dat de deining van de oceaan tegenhield.
Na een paar reparaties pakten we het paddleboard en brachten de dag door met snorkelen. Het zicht was een van de beste die we ooit hadden gezien en het onderwaterleven was ongelooflijk. Haaien, roggen, talloze vissen en schildpadden. Interessant genoeg gedroegen ze zich heel anders dan op andere plekken waar we zijn geweest, waar ze wel weten wat een mens is! De haaien waren erg nieuwsgierig en de roggen extreem defensief!
We zullen nog een goede nachtrust hebben voordat we naar Niue varen, 150 zeemijl verderop. Hopelijk verloopt deze overtocht minder bewogen dan de vorige.
Zeilen bij Tonga | We hebben golven gevonden!
Een belangrijk onderdeel van surfen voor mij is het ontdekken en surfen op lege golven. Deze week leverde Tonga precies wat ik zocht!
We hadden geruchten gehoord over goede golven bij de Tongaanse eilanden en hadden vele uren besteed aan het bekijken van satellietbeelden om potentiële surfspots te vinden. Het is zelden makkelijk om voor anker te gaan in de buurt van goede surfspots, en sinds we in Tonga zijn, is dat nog meer het geval. De wind was onophoudelijk, met 20-30 knopen op de meeste dagen. De meeste golven hier zijn vrij open en vereisen kalme omstandigheden. Na een paar weken beschutting in prachtige baaien was er eindelijk wat windstilte voorspeld. We grepen ons kans en zetten in op die ene plek waar we met een local over hadden gesproken. 24 uur later lagen we voor anker bij een afgelegen Tongaans eiland met een perfecte linker golf niet ver weg. De volgende dagen hebben we zoveel mogelijk gesurft. Het was een krachtige golf die brak over een ondiep rif, walvissen die uit het water sprongen en af en toe een schildpad die bovenkwam om adem te halen. Perfectie. Op wat mijn laatste surfdag zou worden, werd de deining echt een stuk heftiger, met flinke golven van meer dan twee keer mijn hoofd die vanuit de diepte van de Stille Oceaan oprezen. In een van de grotere sets sprong ik in een venijnige golf en werd door de lip de flat in gesmeten, waarna de golf zich over me heen stortte. Zodra ik boven water kwam, met de lucht uit mijn longen geblazen, wist ik dat er iets niet helemaal klopte.
Mijn diagnose… Gekneusde ribben/spieren of een kleine breuk! Geen surfen de komende weken, maar het was een sessie die ik nooit zal vergeten!
Zeilen bij Fiji | Nawi Marina
De laatste jachthaven waar Nanuka verbleef was Shelter Bay in Panama, zo'n 9600 kilometer verderop... het is een understatement om te zeggen dat we enthousiast waren over Nawi Marina in Fiji. Warme douches, een zwembad, een bar in het water... we waren klaar voor een luxe verblijf! De jachthaven stelde niet teleur. We brachten er 13 ontspannen nachten door, gezellig met nieuwe en oude vrienden, maar we hebben ook veel werk verzet voordat mijn vriend over een paar weken arriveert. De markten hier zijn ook fantastisch... na meer dan een jaar in Frans-Polynesië met beperkte verse producten was het zo fijn om elke dag verse groenten en fruit te kunnen eten. De kleine dingen kunnen een groot verschil maken!
Zeilen bij Fiji | Kava en een jamsessie
Elke baai, elk rif en elk strand op Fiji is eigendom van een dorp. Bij aankomst moet je het dorp vinden en de dorpshoofd kava-wortel aanbieden. Dit is een traditionele ceremonie die je vervolgens in het dorp verwelkomt. Tijdens de ceremonie vraag je toestemming om hun land te gebruiken, of het nu is om te snorkelen, surfen of gewoon een wandeling te maken.
Meestal bied je de kava aan tijdens de ceremonie, wat vaak een snel en relatief informeel proces is. De dag dat we in dit dorp aankwamen, hadden ze net een zelfopgelegd visverbod van een jaar opgeheven om de riffen te helpen herstellen (wat het Westen hiervan zou kunnen leren!). Daarom hielden ze een kava-ceremonie die de hele dag duurde en waar we voor uitgenodigd waren. We zaten met de dorpsoudsten en dronken een paar uur lang kava met hen. Het was geweldig om deel uit te maken van hun lokale tradities.
De volgende ochtend werd er op de boot geklopt door vier jonge mannen uit hetzelfde dorp waar we de ceremonie hadden bijgewoond, waaronder de dorpshoofd. Ze gaven ons kokosnoten en we nodigden hen uit aan boord voor een kop koffie.
Ze vroegen ons vervolgens of we samen kava wilden drinken, dus zaten we, op dezelfde ceremoniële manier, aan boord van de boeg van de Nanuka voor onze eigen kava-ceremonie. Er werd een gitaar, een emmer als trommel en een maraca uit Dominica tevoorschijn gehaald. Een van de mannen was een zeer getalenteerde gitarist en zanger die ons trakteerde op een jamsessie van vijf uur. Het voelde heel surrealistisch om midden in de oceaan te zijn, een kava-ceremonie op de boeg, samen muziek en verhalen te delen. Het was ook ontzettend verfrissend om de jongere generatie Fijianen te zien met waarden als verbondenheid en behoud. Een dag die we niet snel zullen vergeten!
Zeiltocht naar Kadavu | Herenigd met vrienden
Een paar dagen geleden kwamen onze vrienden van Isla en Pinnacle aan in Fiji. Ze lagen honderd mijl oostwaarts in de jachthaven en stonden te popelen om weer voor anker te gaan en de groep weer bij elkaar te brengen. Er ontstond een gunstig weervenster waardoor we naar het zuiden konden varen, dus besloten we de 140 mijl naar Kadavu te zeilen.
De eerste 15 uur zeilden we tegen de wind en de golven in, waarna we de koers wat bijstelden en de laatste meters met de wind mee naar de archipel aflegden. Eenmaal in het kalme water lieten we het anker vallen, boden we onze kava aan de stamhoofd aan en sprongen we meteen in het water om te zwemmen met een paar reuzen van de oceaan: manta's!
De week erna brachten we door met surfen, snorkelen en relaxen met vrienden.
Zeilen naar Nieuw-Zeeland | Fiji verlaten
Na een fantastische tijd zeilen bij Fiji was het tijd om onze reis voort te zetten, dit keer naar het zuiden, weg van de tropen! De zeiltocht naar Nieuw-Zeeland staat bekend als een zware tocht en iets waar we allebei niet echt naar uitkeken. Maar er heeft zich een kans voorgedaan, we hebben Nanuka klaargemaakt, alles gecontroleerd en zijn klaar om aan onze 1200 zeemijl lange zeiltocht naar het zuiden te beginnen!
Van Fiji naar Nieuw-Zeeland | Stormen op zee
De eerste paar dagen van onze zeiltocht waren behoorlijk ellendig. We moesten tegen de wind in zeilen met een windkracht van 35 knopen en een korte golfslag van 3 meter, waardoor de Stille Oceaan om de paar seconden onze cockpit binnenstroomde. De hele boot werd heen en weer geslingerd door de wind en de golven, alsof het een speelgoedbootje was. Het was zo'n moment waarop de oceaan ons zeker klein deed voelen!
De tweede ochtend werden we wakker met het onfortuinlijke beeld van een gescheurd grootzeil. Meestal zeilen we prima met voorzeil, maar tegen de wind in is het juist het grootzeil dat ons vooruit stuwt. Dit was een probleem. We streken het zeil en plakten het zo goed mogelijk vast, gezien de omstandigheden. Nadat we het grootzeil weer hadden gehesen, duurde het minder dan een uur voordat de reparatie door de wind weer kapot was. Door het constante opspattende water konden we geen schoon oppervlak vinden om op te plakken, wat de snelle reparatie veroorzaakte. Er was maar één optie: naaien! Dit was zonder twijfel een van de meest uitdagende naaiprojecten die ik ooit heb gedaan en ik heb geen haast om dat record te verbeteren!
Na drie dagen van woeste golven begon de wind af te nemen en de zee kalmer te worden, wat een zeer welkome verandering was!
Zeilen in Nieuw-Zeeland | Opua & Russel
Na een weekje luxe in de jachthaven van Bay of Islands Marina in Opua (warme douches! een gratis leenauto!), hebben we eindelijk onze trossen losgegooid en zijn we weer het binnenland in getrokken. Met de auto konden we verder het binnenland verkennen en we kwamen onderweg een aantal prachtige watervallen tegen, waaronder Haruru Falls en Rainbow Falls.
We zijn vertrokken met een ietwat knorrige versnellingsbak, maar die zal het voorlopig wel volhouden, dus we hebben de korte rit van 6,5 kilometer naar Russell gemaakt. Het is een charmant stadje vol leuke koffietentjes en je kunt vanaf de landtong wandelen naar een paar prachtige stranden.
Grappig genoeg doet dit hele gebied ons erg denken aan thuis, van het landschap tot het weer. Tot nu toe genieten we enorm van Nieuw-Zeeland.