Absolute snurkchaos in de albergue
We hebben er te lang over gedaan om hier te komen vanwege blaren op mijn voeten π, dus zijn we beland in de albergue met de slechtste recensies van de hele Camino. Een kamer met 22 bedden, we liggen allebei in een stapelbed naast elkaar. Het gesnurk is hilarisch (gelukkig hebben we oordopjes, maar zoals ze altijd zeggen: oordopjes zijn geen partij voor het geluid van een exploderende stoomtrein). De lichten staan op volle sterkte. De Amerikaanse man naast ons stond op het punt zijn cowboyhoed naar de snurker te gooien. De vrouw onder me moest lachen. Maar nu slaapt ze en zorgt ze ervoor dat de tektonische platen verschuiven met haar heavy-metal gerommel. Heer, geef ons kracht. (We zijn tenslotte in een klooster).